Storythai

* Mint-aya

22:22 ,,
24;03:'51

- เพลง พรุ่งนี้ ประกอบไดดอารี่ mainTanance * -

หื้อ ??! อะไรน่ะ ..
แสงแดดตอนเช้า เช้า กับเสียงของแม่ที่ปลุกให้มิ้นท์ตื่น
" มิ้นท์ตื่นเร็ว เร็ว เดี๋ยวไปเรียนไม่ทันนะ"
หื้อ !! แม่.. มิ้นท์ลุกไม่ไหวน่ะ ขึ้เกียจตื่น แม่ไปก่อนนะ
"งั้นอตนกลางวัน แม่มารัยนะ" "....."
"อื้มม ม ได้คะ = = " ...

เช้าแล้วหรอ พึ่งรู้สึกตัว
นอกหน้าต่างนั้นยังไม่ค่อยสว่างเท่าไหร่เลย แต่นี้มันกี่โมงแล้วนะ
แต่ไม่อยากนอนแล้ว ,, เราควรทำอะไรต่อดี อื้มม ม ถ้าอาบน้าม แล้วออกไปเดินเล่นก็คงจะดี
อากาศตอนเช้า เช้า น่าเดินออก ^^,,
แต่.. อะไรที่คิด มันไม่เหมือนดั่งที่คิด มันเหมือนกับลวงตาที่คอยหลอกเราเสมอ
ใครบอกว่าอากาศตอนนี้น่าเดิน ?? ใครบอกว่าข้างนอกนั้นไม่ค่อยสว่าง ??
มิ้นท์เปิดประตู ออกไปทางระเบียง เอ๋ ?? ก็สว่างแล้วนิ สว่างมากจเรียกว่าร้อนได้แล้วนะ
เอ๋ ,, ทำไมมันเป็นงี้ล่ะ ..

เอาอีกแล้ว .... โดนหลอกอีกแล้ว ทำไมน๊า กับเรื่องแค่นี้ ประตูกระจกบานนี้
ทั้งที่รู้ มันคือกระจกดำ ?? แล้วทำไมเราจึงโง่นัก ..
ครุ่นคิด.. หลังจากที่คิดมานาน มิ้นท์เดินหอบกระเป๋าใบใหญ่
กระเป๋าที่ใส่โน๊ตบุ๊คอันใหญ่ มันร่วมเดินทางไปกับมิ้นท์ มิ้นท์เดินไปรอบ รอบ
อาคารนี้,, อาคารนี้ใช่มั้ย ?? ที่มีกระโจมใหญ่ ใหญ่สีทอง ที่เมื่อมิ้นท์เดินออกมานอกระเบียง
แล้วมิ้นท์จะเห็นมันเสมอ มีเด็ก มอปลาย หลาย  หลายคนมาสมัครที่นี้ ดีนะ
ที่นี่ต้นไม้เยอะแยะ ให้บรรยากาศดี ร่มรื่น มิ้นท์ชอบนะ
เดินต่อไปเรื่อย เรื่อย เจอเด็กอัสสัมชัญกลุ่มนึงกำลังซื้อของ
ว๊าว,, มีของกินด้วยหรอ พักเหนื่อยสะหน่อย มหาลัยนี้เกินไปที่จะเดินตลอดเวลา
เราไม่ได้เดินตัวเปล่าน่ะ กระเป๋าใบใหญ่ใบนี้ มิ้นท์ทิ้งไม่ได้หรอก
เอ๋ ?? แต่ที่นี้มีอะไรให้เรากินบ้างล่ะ เครป.. น้ำ.. ก๊วยเตี๋ยว เอ่อ .. มีเสต็กด้วยหรอ
เอ๋ ?? สะดุดอะไรอย่างนึง อื้มมม ม เบคอน น่ากินจัง กี่บาทน๊า
มิ้นท์หยิบเงินในกระเป๋าออกมาดู เรามีอยู่เท่าไหร่กน หนี่ง .. สอง .. สาม ..
อื้มหนึ่งร้อยยี่สิบหรอ ?? เบคอน สิบห้าบาท ต่อไม้ ซื้อ สอง ชิ้นก็คงจะดี
แต่ เอ๊ะ ?? ไม่มีซอสมะเขือเทศหรอ เอ๋ ?? มีน้ำจิ้ม เอ๋ ?? เห้ย!! ป้า.. เอ้า ,, ไม่ทัน
Y^Y.. รู้งี้น่าจะบอกไปว่าไม่ใส่อะไรเลย แง แง ไม่อาวว ไม่ชอบน้ำจิ้มมม ม
แต่ว่า ..  ซื้อมาแล้วจะทิ้งก็เสียดาย กนไปก็คงไม่ตาย กิน กินไปเถอะ
มิ้นท์กินจนเหลือชิ้นสุดม้าย มิ้นท์เลือกที่จะไม่กินชื้นสุดท้าย
ทำไมละ ?? ทำไมมิ้นท์เลือกที่จะไม่กินชิ้นสุดท้าย = =" เพราะอะไร มิ้นท์ถึงเลือกทิ้งชิ้นสุดท้าย
ทำไมน๊า ....

??

ไม่เป็นไร .... มิ้นท์ปลอบใจตัวเองได้แค่นั้น
ไม่เป็นไร มันยากมิ้นท์ก็รู้ดี มิ้นท์สอบไม่ติด มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แค่สอบไม่ติด..
ไม่เป็นไรนะมิ้นท์..

ไม่มีใครติดกันง่าย ง่าย มิ้นท์พยามแล้ว มิ้นท์สู้แล้ว ไม่ติด ก็ไม่เป็นไร

หลายครั้งหลายหนที่มิ้นท์ท้อ เพราะมิ้นท์ไม่มีกำลังใจที่ดี มิ้นท์รู้คนรอบข้างเป็นกำลังใจให้เสมอ
แต่คำพูดเหล่านั้น มันทำให้มิ้นท์เจ็บ และท้อเสมอ
พอท้อ มิ้นท์มักจะหยุดไปสักพัก เหมือนกำลังชาร์จแบตให้ตัวเอง
แล้วมิ้นท์ก็เดินต่อไป ไม่เป็นไร,, ทางข้างหน้ายังอีกไกล เราเริ่มต้นใหม่ก็ได้
ไม่เป็นไรนะมิ้นท์ ถึงแม่ว่าเราจะท้อ แต่เราก็ท้อได้ไม่ตลอดไป
ถึงแม้เราจะเสียใจ แต่เราก็ไม่ได้เสียใจตลอดไปนะ ,,
ทางยังมีให้เดิน ยังมีคนที่รัก ยังมีคนที่คอยอยู่นะ
แค่นี้เอง อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้นะ
แต่ถ้ามิ้นท์ร้องไห้ มิ้นท์ก็ไม่ได้แพ้นะ มิ้นท์ยังไม่แพ้นะ
เพียงแค่ตอนนี้ มิ้นท์ขอพัก อยากพักใช่มั้ย เหนื่อยใช่หรือป่าว
มันถึงทางแยกแล้ว อยากเดินต่อไป แล้วไม่อยากย้อนกลับใช่มั้ย
แต่มิ้นท์จำไว้นะ ทางที่เราเลือกเดิน เราก็ต้องย้อนกลับมาอีกเสมอ ต้องมีครั้งนึงในชีวิต
ต้องย้อนหลับมาเสมอ ,, ไม่ว่าในวัยเด็ก วัยรุ่น วัยผ้ใหญ่ หรือแม้แต่ตอนแก่
ยังไงเราก็ต้องถึงปลายทาง แต่...
สิ่งสำคัญ คือ ความทรงจำที่ล้ำค่า..

รัก และรอยยิ้ม

P.s.

- ไม่เป็นไร รักยังรอคอย